نويسنده : زهرا حسین پور ; ساعت ٧:۳٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳۸٩/٧/٥

عفو

یکی قطره باران ز ابری چکید               خون شد چو پهنای دریا بدید

که جائیکه دریاست من کیستم            گر او هست حق که من نیستم

چو خود را بچشم حقارت بدید               صدف در میانش بجان پرورید

سپهرش بجائی رسانید کار                  که شد نامور لؤلؤ شاهوار

بلندی ار آن یافت کو پست شد             در نیستی کوفت تا هست شد

بضاعت نیاوردم الاّ امید                     خدایا ز عفوم مکن نا امید




کلمات کليدي :بوستان سعدی